Make your own free website on Tripod.com

Escritos de - Iñaki De Juana Chaos - en idatziak

Eskuintzarra

Home
Bibliografía
El Escudo
Ezkutua
The Shield *ENGLISH*
Lo Scudo *ITALIANO*
Gallizo
Gallizo *ENGLISH*
Gallizo *ITALIANO*
Obviedades
Begien bistakoak
El «caso izquierda abertzale»
Ezker Abertzalea Kasua
¡Que viene el lobo!
Otsoa. Otsoa!
La «derechona»
Eskuintzarra
Honradez versus razones de Estado
Zintzotasuna vs. Estatu arrazoiak
Ene protestaren zergatiak
Los motivos de mi protesta
Carta Pública

BERRIA 2006-5-9an

PSOEk hartzen duen zeinahi ekimenen aurrean, Espainiako eskuintzarrak alderdi horren aurka eragiten duen presioak bi kausa omen dauzka: hurrengo hauteskundeen kezka, batetik, eta 2004ko hauteskundeak galdu izana ez onartzea, bestetik. Presio hori sozialdemokratei higuingarri gerta dakieke inoiz, baina, era berean, herritarren eskakizun zenbaiten aurrean, adibidez, ateak ixtea eta, bake prozesuan ari direla, lurraldetasunari dagokion deus ez mugitzea justifikatzeko balio diezaieke.

Nolanahi ere, hauteskunde gaietako azterketa horietan ia-ia ez da egiten aipamenik eskuintzar espainiarraren egituraketaz, historiaz eta nahasketa ideologikoaz (lehenaldia gehiegi harrotzea ere komeni ez zaielako, agian). Gogoan izan: betidanik eman izan zaizkigun erantzunak ematen zaizkigu egun ere, gizarte, politika edo lurraldearekin zerikusia duen askatasunik aipatu orduko.

Hauteskundeak tarteko, euskalduna egurtzea errenta da. Estatu espainiarrean Euskal Herriak daukan garrantzi demografiko txikia dela medio, egurra emate hori frankismo soziologikoari botatzeko moduko beita ona da, Euskal Herrian bertan botoak jasotzeko bide baino areago. Ez diskurtso horrek Baskongadetako eta Nafarroako populazio unionistaren baitan sorrarazten duen kohesioa, ez botoa bera ere, ez dira alferrik galtzeko moduko ondarea, inondik ere.

Eskuintzarrak ez omen du espainiar Gobernua hartuko tarte luze batean, Katalunia eta Andaluziako gehiengoaren sentipenetik aldendu denez gero. Bigarren nazio horretan, gainera, aukera duen guzti-guztietan, akats berbera 25 urtez ari da eskuintzarra errepikatzen, okerreko «Andaluziar, hau ez da hire estatutua» harez gero.

Inkestek ordaintzen duenaren gustuko datuak ematea gorabehera, ez dirudi hauteskundeetara joateko prestakizun eraginkorra denik sexu bereko pertsonen arteko matrimonioaren, hezkuntza sistema erreformatzearen, dibortzioaren, abortuaren, emakumea babestearen, ama-zelulak ikertzearen eta gainerako lege guzti-guztien aurka azaltzea. Are gutxiago, Irakeko tropak ateratzeari ere kontra egitea. Eztabaida horiek itxiak daude, horrela egongo dira 2007 eta 2008ko hauteskundeetara begira eta, gainera, nekez ireki litezke legeak murrizteko joera erakutsiz, horrekin boto bila badoaz. Zergatik ote dihardute horrela, ordea?

Inguruko estatu guztietan eskuinari aitortzen zaion espazio politikoa egoeraren arabera elkarganatzen eta elkarrengandik bereizten diren alderdi bi edo gehiagok gestionatzen dute, bakoitzak bere programa daukala, zenbaitetan bata eta bestearen arteko aldeak ñabardura hutsak badira ere. Estatu espainiarrean, aldiz, espazio hori dena PPk betetzen du, aurreko gobernuburuak bezeroei zuzenduriko proiektu kontrarreformistaren gainetik alderdia eraikitzen asmatu baitzuen, agintaldiko bigarren laurtekoan, gehiengo absolutua eskuan, gordin asko erakutsi zuen bezala. Eta kontrarreforma burutu ere burutuko zuen, hauteskundeetan irabazle gertatuz gero.

Egia jakiteko urte mordoxka itxaron beharko dugun arren, geroz eta lekuko gehiagok adierazten duenez, 2004ko martxoaren 11 eta 14 bitartean eskuintzarraren asmoa hauteskunde-prozesua gelditu eta Estatuaren gestioan segitzea izan omen zen. Ez zuten horrela jokatu, beren aurreikuspenen arabera, ostera ere irabazle izango zirelako: horrela ez zuten auto-kolpeak eragingo zien desgastea nozitu beharko. Dena denÉ gaur ere gauza bera egingo ote zuten?

Nolanahi ere, egun hartan eskuintzarrak gobernua osatu balu M-11ko gertakaria ETAri leporatuta Ezker Abertzalearen kontrako errepresioa ikaragarria izango zen eta, bestetik, «23-F» tamalezkoan amaitu gabe gelditu zen kontrarreforma hura burutzeko baldintzak beteko ziren oraingoan. Aurreikusitakoaz beste aldera, ordea, sozialdemokraten eskuetara igaro zen Estatuaren gestioa eta eskuindarren itxaropenetatik dezente urrutiratu zen.

Espainiar eskuinaren egungo diskurtso neofaxista ez da hauteskunde-egokieraren araberakoa, eskuindar horiek koherentziaz janzten dituen esentzia ideologikoaren agerpena baizik, eta halaxe egiaztatu da, beraiek eta beren Sistema demokratatzat homologatuak izan zitezen, «trantsizio politiko» hartan mozorroa jarri zutenetik. Orain konplexurik gabe jardun dezakete; hala behar dute, gainera, Euskal Herria eta estatu espainiarraren arteko arazoan, batik bat. Bestela, espazio horretako gestioan bakantzea nozitzeko arriskuan leudeke.

Ez gaitezen engaina, mesedez: Kristo Erregeren Legionario diren ministro ohiek eta ultraeskuindar ezagunek hauteskunde-interesak ez ezik, manifestazioak, aldarrikapenak eta ideologia bera ere partekatzen dituzte espainiar populazioaren parte zabala osatzen duen frankismo soziologikoarekin.

Bestelako formazio politikoekin hitzarmenak egitea eta, gehiengo absolutua erdietsi ezean, boterera berriro iristea galarazten die egungo beren diskurtsoak. Baina boterea eskuratu ahal izateko, orain betetzen duten espazio politikoak eman diezaiekeen boto-kopurua baino handiagoa beharko lukete. Eskuinaren estrategia kinka larrian dagoela esan dezakegu: gaizki aldaketa egiten badute, txarto horrela segituz gero. Baina egoerari epe ertain edo luzera konponbidea emango zaio, eremu horretan ere, ingurune europarrarekin homologatzean eta, boterea berreskuratu ahal izan dezaten, espazio politikoa ongi beteko duten eskuineko eta zentro-eskuineko bizpahiru formazio osatzean ere. Baina horrek beste buruzagi batzuk izendatzea aginduko du eta, horrek, noski, ezegonkortasuna ekarriko die, aldi batez.

Epe laburrean, lurraldetasunaren kontra aritzeak bakar-bakarrik sor diezaieke errentagarritasunik, arrisku askorik nozitzeke. Euskal Herriari dagokiola, bake prozesua hausteko zeinahi taktikara jotzea espero dezakegu. «Terrorismoaren biktima» ezagunen batek adierazi duen «kontrolatu gabeko bortizkeria» ere ez da inola ere baztertu behar, jakina.

2006ko martxoaren 24an zabaldutako prozesua dela eta, eskuintzarraren jarrerari egingo zaien azterketa guztiek oinarri batzuk aintzat hartuko ditu, hara: lehenik, Euskal Herritik defentsazko borroka desagertzea ez zaiela errentagarri gertatzen; nahiago dute kontrolpeko intentsitate apaleko bortizkeriak pizturik segitzea: horrek ez du Estatuaren euskarriak astinduko eta, aitzitik, zapalkuntzazko neurri kontrarreformistak aplikatzea justifikatuko du. Bigarrenik, beren kohesio ideologiko unionistaren premia. Hirugarrenik, beren hauteskunde-premiak.

Eskuintzarretik zernahi espero dezakegu; hori bai, dena txarra. Betiko eskuina baita eta, halakotzat, masa-presio apartak bakarrik atzera eginaraz diezaioke taktikoki («trantsizio politiko» hartan modura). Eskuintzar horrek betiko metodoak eta baliabideak ditu eta beti dago hor, osorik, Santa Teresaren beso edo santuen gorpu ustelgabeen antzera, lagunak dioen bezala,ez santu direlako, harrek ere jan nahi ez dituztelako baizik.

Artikulu hau gazteleraz

Este artículo en castellano

Enter supporting content here

ecoestadistica.com